Ważny wyrok Sądu Najwyższego dla branży TSL

19.06.2024

Zastrzeżenie odpowiedzialności przewoźnika w przypadku opóźnienia w dostawie w transporcie międzynarodowym MUSI być przekazane (w praktyce) w formie pisemnej, preferowanej papierowej, najlepiej wysłane listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej. Z uwagi na aktualne przepisy, stosowanie certyfikowanego podpisu elektronicznego nie stanowi wyjątku od tej zasady.

Jest to mega ważny wyrok Sądu Najwyższego, który jednoznacznie określił jak musi zachować się zleceniodawca, aby nie utracić prawa (możliwości) uzyskania odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku spóźnienia się firmy transportowej na miejsce rozładunku.

Ten wyrok nie jest zbyt przyjemny dla branży TSL poniewaz mocno ogranicza możliwość elektronizacji, ale jednoznacznie określa jak musi zachować się nadawca/spedytor, aby móc żądać odszkodowania za spóźnienie.

Warto pamiętać, że Sąd Najwyższy zajmuje się sprawami tylko powyżej 50.000 zł wartości sporu. Oznacza to, że bez zaangażowania transportu ponadgabarytowego (tam stawki frachtu są wystarczająco duże, aby przekroczyć ta barierę) nie doszłoby do przyjęcia sprawy do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Istotę rozstrzygnięcia stanowił art. 30 ust. 3 Konwencji CMR, zgodnie z którym opóźnienie dostawy może stanowić podstawę do odszkodowania tylko wówczas, gdy zastrzeżenie zostało skierowane na piśmie w terminie 21 dni od dnia postawienia towaru do dyspozycji odbiorcy. W stanie faktycznym sprawy, opóźnienie dostawy zostało notyfikowane przewoźnikowi przez zleceniodawcę poprzez zwykły e-mail, a Sąd II instancji uznał skuteczność tak zgłoszonego zastrzeżenia. Po złożeniu przez naszą kancelarię skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy musiał więc rozstrzygnąć czy korespondencja elektroniczna (e-mail) spełnia wymaganie zgłoszenia zastrzeżenia „na piśmie”.

W uzasadnieniu korzystnego wyroku Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zastrzeżenie złożone przewoźnikowi wyłącznie poprzez korespondencję e-mail nie było skuteczne – wysłanie wiadomości e-mail nie zrealizowało wymagania formalnego („na piśmie”) stawianego przez art. 30 ust. 3 Konwencji CMR.

Wyrok jest niezwykle ważny dla całej branży TSL. Sprawy dotyczące roszczeń z tytułu opóźnienia dostawy stanowią istotną część spraw powstałych na gruncie przewozów międzynarodowych podlegających przepisom Konwencji CMR. Niejednolita wykładnia przepisu art. 30 ust. 3 Konwencji CMR powodowała funkcjonowanie w obrocie prawnym zasadniczo rozbieżnych rozstrzygnięć sądowych odnoszących się do analogicznych stanów faktycznych. Dokonanie przez Sąd Najwyższy wykładni art. 30 ust. 3 Konwencji CMR będzie ważne zarówno dla zapewnienia jednolitości orzecznictwa, jak i dla praktyki obrotu gospodarczego – stanowi bowiem cenną wskazówkę odnośnie sposobu i momentu skutecznego zgłoszenia zastrzeżenia warunkującego dochodzenie od przewoźnika roszczeń z tytułu opóźnienia dostawy.

Więcej TUTAJ .

Źródło: www.etransport.pl , www.iuridica.com.pl